resting sad face

spinsel

“Kaat, kijk eens niet zo!” Daar begon het allemaal mee. De lerares keek me boos aan omdat ik niet ‘enthousiast naar voor ging’. Laat me dit even kaderen: we moesten een Franse zin opschrijven op het bord waarin de uitdrukking ‘iemand zich niet op zijn gemak laten voelen’ (in het Frans dan nog wel!) werd gebruikt. Met mijn gebrekkig Frans en toch wel wat sociale faalangst stond ik dan ook niet te springen om naar voor te gaan. Als Madame verwacht had dat ik à la Lalaland met een koor en twaalf danseressen in kleurrijke kleedjes vrolijk naar het bord zou tapdansen, had ze het mis. Maar, voorbeeldig als ik ben, ging ik zonder gezeur naar voor.

“Kaat, glimlach een een keer!” Daar was die tweede. Een medeleiding op de chiro vond dat ik er ongelukkig uitzag terwijl we bakken vol cola en fanta verplaatsten van het ene lokaal, naar het andere. Alweer stond ik daar niet echt met goesting (wat normaal is op vrijdagavond om 23U30, nadat je net drie uur hebt vergaderd), maar deed wel mijn best en vond het niet erg.

“Kaat, je lijkt wel op een zielige puppy!” Nummer drie. Mijn tante had me al in weken niet meer gezien en dat was het eerste wat ik te horen kreeg. Mijn haar hing te slap en mijn ogen stonden naar beneden. Lachend voegde ze eraan toe dat ze ervan droomde om de schaar eens in mijn krullen te zetten. Huppakee, complex nummer 23 kon er ook nog wel bij.

Zo kan ik nog wel even doorgaan. De afgelopen vier weken heb ik alleen maar gehoord hoe boos/ongelukkig/zielig/verdrietig ik eruit zie. Wel mensen, ik zal jullie een geheim verklappen: de Resting Sad Face. Het zat eraan te komen. Al 17 jaar loop ik met dit gezicht rond, vrolijke Kaat met de wilde krullen. Nu heeft die plaats gemaakt voor boze Kaat met de slappe haren. Bij deze wil ik dan ook even vermelden dat ik niet ongelukkig of boos ben, ik kijk neutraal. Ik zit hier niet tegen mijn zin, neutraal. Ik doe dit niet tegen mijn zin, neutraal. Als eeuwige enthousiasteling komt dat misschien wat dramatisch over, neutraal, maar (geef toe) ik kan niet altijd rondlopen alsof ik glitter poep.

Even werd ik teruggegooid naar K3 zoekt K3 in 2015, waar vrolijke kandidate Marthe werd aangeraden haar ogen te laten liften, omdat ze er anders altijd zo verdrietig uitzag. Geloof me, lieve Marthe, ik weet wat het is: doodgelukkig zijn en er ongelukkig uitzien. Het troost me wel dat mensen ook denken dat jij droevig bent (aan de hand van je neutrale gezicht) terwijl je staat te zingen over hoe mooi de wereld en de mensheid wel niet is, terwijl er bovendien freaking ballonnen uit de lucht vallen. Het helpt het relativeren.

Mensen mogen al eens neutraal kijken, he, vindt u niet? Hoe meer ze neutraal kijken, hoe meer u een glimlach zal appreciëren. En als die boodschap u niet overtuigt, dan is dat maar zo. Ik laat men ogen niet liften, men haren niet knippen, men kaakspieren niet oververmoeien. Ik laat het allemaal mooi zoals het is, want dit is alles, hiermee zul je het moeten doen.