tik (dat is normaal)

Uncategorized

Het is iets geks. Ons hoofd. Net zoals een rug helemaal geblokkeerd kan zijn en lopen bijna onmogelijk lijkt, kan je hoofd – kunnen je hersenen – dat ook.

Ik heb OCS. Obsessief-compulsieve stoornis. Obsessive-compulsive disorder. Iets in mijn hoofd. Wikipedia omschrijft het als:

De obsessieve-compulsieve stoornis (OCS, ook: OCD), ook vaak obsessief-compulsieve stoornis of dwangstoornis genoemd, is een psychische aandoening die in het DSM-IV is gecategoriseerd als angststoornis.

De dokter omschrijft het als:

Een mentale toestand die een sterk gevoel van onzekerheid, twijfel, zich zorgen maken of angst veroorzaakt in het hoofd van de persoon. Deze gevoelens lokken dan rituelen uit zoals controleren of herhalen. 

Ik omschrijf het als:

Geen vrijheid kennen in je eigen doen uit angst voor jezelf.

Mensen met een obsessief-compulsieve stoornis moeten bepaalde rituelen uitvoeren, onder een bepaalde dwanggedachten. Dwanggedachten zijn gedachten die steeds terugkomen en gaan over de angst dat er iets slechts, gevaarlijks… zou kunnen gebeuren. Door de dwanghandelingen heeft een persoon met OCS het gevoel de gedachten te kunnen stoppen of een ramp te kunnen verhinderen. Het bekendste voorbeeld is smetvrees, waarbij mensen hun handen heel vaak moeten wassen uit angst voor bacteriën.

OCS is er in verschillende vormen en maten en die van mij is nog lang niet de ergste. Al zolang ik me kan herinneren leef ik met dezelfde angsten die steeds hetzelfde van me eisen. Angst voor de zee, angst dat er iets met mij gebeurt, angst dat er iets met mijn familie gebeurt, angst dat er iets met mijn vrienden gebeurt, angst voor rampen, angst voor overgeven, angst voor geesten, angst voor moordenaars, sociale angst, angst voor de dood. Een korte samenvatting van de dingen die me scherp houden.

Concreet zien die angsten er zo uit:

Ochtendritueel: uit bed stappen – opnieuw (verkeerde voet) – nog eens (toch de andere). nog eens (want drie keer is een mooi getal) – naar de badkamer – trui aan – opnieuw (enkel de mouwen) – opnieuw (andere volgorde van de mouwen) – helemaal aan – helemaal opnieuw uit – terug helemaal aan – broek aan – tik de bank – terug uit – opnieuw aan (broekspijp per broekspijp – opnieuw – en nog eens – tandpasta nemen – terugzetten – nog eens – tik het bad – nog eens – tandpasta op mijn tandenborstel – nog eens tikken – tanden poetsen – stoppen – opnieuw beginnen – wasbak aanraken – opnieuw, hoekje per hoekje – nog eens stoppen met tanden poetsen – of, nee, toch nog 11 seconden – 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 – 12 13 14 – oké, genoeg – wasbak nog eens tikken – ja, overal – kraan open en dicht draaien – nog eens – vijf keer – en dan toch nog eens – kast open en dicht –  nog eens – mascara opendoen – terug dicht – open – mascara aanbrengen – dicht – open – handen nat maken – afdrogen – terug natmaken – terug afdrogen – stopcontact aanraken – opnieuw – nee, echt met je vingers! – nog eens – deur dicht – open – dicht – open – dicht….

En dan is het nog maar 7u04 ‘s morgens. Gemiddeld doe ik twee keer zo lang over de normaalste dingen. Ik doe meer tikken dan praten, meer herhaling dan nieuwe ideeën, meer sleur dan frisse moed. OCS is een angststoornis die mensen kan opvreten, kapotmaken. Na zes jaar therapie sta ik nog steeds recht onder het gewicht van mijn gedachten en ken ik de kneepjes van het vak, de groeven in de hersenen. Stoppen is makkelijker gezegd dan gedaan. ‘STOP’ zeggen, maakt het erger. Vergeten lukt niet. Ik weiger medicatie. Het is een traag proces dat vraagt om dapperheid en toewijding. Constant klaar zijn om terug te slaan en jezelf te redden. Maar: OCS is er in verschillende vormen en maten, die van mij is lang niet de ergste.

1 op 50 (jonge) mensen hebben een vorm van OCS, slechts enkelen doen er iets aan. Het is een onbekende en vermeden stoornis waar we liever niet over praten, “want iedereen is weleens bang en iedereen raakt wel een keer iets aan”. Een standaard antwoord wanneer ik het eens over OCS heb. Het is meer dan pennen juist leggen en handen wassen. Het is noodzakelijk dat we stoppen met ontwijkend gedrag en mentale gezondheid bespreekbaar maken. Ik ben het beu, wij zijn het beu.

Wij zijn niet gek, wij functioneren, wij zijn hetzelfde (maar net iets anders).

Een duidelijke samenvatting

Voor meer informatie in verband met OCS: Wat is OCS?